εν λευκώ...

«Διεκδικούμε την αλάνα μας»

Τελείωσαν τα μαθήματά τους. Απογευματάκι και βγήκαν έξω να παίξουν. Ο Χρήστος φέρνει την μπάλα. Σε λίγο έχουν κατέβει και οι άλλοι. Ο Βλαντ, η Αλεξάνδρα, η Χρύσα και τα άλλα παιδιά. Και αρχίζει το παιχνίδι. Για την ακρίβεια, δεν προλαβαίνει να αρχίσει και ανοίγει η πρώτη πόρτα: «Πάλι εδώ είστε;». Και η δεύτερη: «Αν σας ξαναπιάσω εδώ, χαθήκατε». Και η τρίτη: «Εξαφανιστείτε από εδώ παλιόπαιδα». Τα παιδιά δεν το βάζουν κάτω. Αποφασίζουν να διεκδικήσουν το παιχνίδι τους. Από αυτό το σημείο και τη γειτονιά της Πάτρας, αρχίζει και η ταινία. «Τα παιδία δεν παίζει». «Η ιδέα μας ήρθε εκεί που παίζαμε στην πιλοτή. Και δεν μας άφηναν, μας κυνηγούσαν. Ως και με μαχαίρια μας κυνήγησαν. Κάτι γυναίκες απειλούσαν ότι θα φωνάξουν την Αστυνομία» λέει στα Νέα (29/3/2010) η Αλεξάνδρα.

Τότε τα παιδιά σκέφτηκαν πως είχαν το δίκιο με το μέρος τους- το δικαίωμα στο παιχνίδι- και θα διεκδικούσαν τον χώρο τους για να παίξουν. Θα μπορούσε ο δήμαρχος να κάνει κάτι, σκέφτηκαν. «Ο δήμαρχος στην αρχή απέφευγε να μας απαντήσει», λένε. «Να ξαναδοκιμάσουμε», είπαν τα παιδιά. Και ξαναδοκίμασαν. Ώσπου τα κατάφεραν. Στην περιοχή κάτω από τον Άγιο Αλέξιο, στο παλιό λούνα παρκ, κέρδισαν την αλάνα τους. Και όχι μόνο την αλάνα τους, κέρδισαν και μια ταινία - ντοκιμαντέρ, καθώς όλη αυτήν την περιπέτεια την κατέγραψε η κάμερα της 28χρονης Αγγέλης Ανδρικοπούλου και του 36χρονου Αργύρη Τσεπελίκα.

Ο Χρήστος, 10 ετών, είναι ο... βετεράνος του σινεμά στην παρέα. Έχει παίξει και σε μια ακόμη μικρού μήκους ταινία της Αγγέλης. «Δεν το περιμέναμε ότι στο τέλος θα τα καταφέρουμε», λέει. «Όταν το έλεγα στους συμμαθητές μου δεν με πίστευαν, ώσπου είδαν την ταινία. Τώρα θα μας φτιάξει ο δήμαρχος το γήπεδο και θα παίζουμε. Με χορτάρι αληθινό». Η Αλεξάνδρα, που είναι 13 ετών και πηγαίνει στην Α΄ Γυμνασίου, στο 1ο Γυμνάσιο της Πάτρας, έχει βγάλει το συμπέρασμα: «Με επιμονή και υπομονή τα καταφέρνεις». Ήταν τόσο έντονη η εμπειρία, που μάλλον θα το θυμάται σε όλη τη ζωή της.

Η Χρύσα είναι 15 ετών, μαθήτρια του 6ου Λυκείου Πάτρας. Εκτιμά πολύ αυτό που πέτυχαν. «Θυμάμαι τα γυρίσματα που κάναμε στο σπίτι. Και λέγαμε πως η ζωή ενός εφήβου έχει πάρα πολλές ώρες στο Ίντερνετ. Υπάρχει ανάγκη, περισσότερο από ποτέ, να βγούμε έξω και να παίξουμε». Της αρέσει το μπάσκετ. Και το να βγει έξω είναι ένα βήμα προς τα εκεί και στην ποιότητα της υπόλοιπης ζωής της.

«Η ιδέα για το ντοκιμαντέρ γεννήθηκε καθώς παρακολουθούσα τα παιδιά, τον αδελφό μου Χρήστο και τους φίλους του, να παίζουν έξω» λέει η σκηνοθέτις Άγγελη Ανδρικοπούλου. «Και το συζητούσα με τον φίλο μου (τον Αργύρη) πόσο ωραία και αρμονικά παίζουν παιδιά από διαφορετικές χώρες, από την Αλβανία και την Ουκρανία και από αλλού και το μόνο για το οποίο μάλωναν ήταν για το ποιος παίζει καλύτερα μπάλα... Έτσι αρχίσαμε τα γυρίσματα δειλά δειλά, κουβεντιάζοντας με τα παιδιά και κρατώντας τούς διαλόγους τους για την ταινία».

πηγή: www.e-paideia.net/news/article.asp?lngEntityID=65202&lngDtrID=102

εν λευκώ...

Ο (άλλος) κόσμος του Facebook

Όχι, δεν έχω λογαριασμό στο Facebook. Ούτε σκοπεύω να ανοίξω. Δεν το θέλω το μπουκέτο λουλούδια (εικονικό, εννοείται) που θα μου στείλει η πιο αντιπαθητική συμμαθήτρια που είχα στο Δημοτικό, η οποία αίφνης, θα με ξαναθυμηθεί. Γιατί μετά θα πρέπει να της απαντήσω, στέλνοντάς της λουλούδια (εικονικά, πάντα) με τη σειρά μου. Θα το κάνω μ το ζόρι, μόνο και μόνο για να μη με πει αγενή. Και θα πρέπει να τη ρωτήσω τι κάνει στη ζωή της. Και να εκδηλώσω όλον τον τρελό ενθουσιασμό (που δεν έχω) μπροστά στην οικογενειακή ευτυχία της: "Τρία παιδιά; Πότε πρόλαβες, καλέ; Να σου ζήσουν! Αυτά είναι; Στη φωτογραφία που ανέβασες; Κουκλιά!" Το διαδικτυακό ξαναντάμωμα των παλιών γνωστών μου είναι από αδιάφορο ως ενοχλητικό. Να κάθομαι τώρα εγώ να εξηγώ σε ανθρώπους με τους οποίους έχω χαθεί εδώ και χρόνια ποιος είμαι σήμερα και πως έφτασα ως εδώ... Για ποιόν λόγο; Για να ικανοποιήσω την περιέργειά τους. Εγώ πάντως δεν έχω περιέργεια να μάθω τι απέγιναν.
Ακούγομαι ψυχρός; Ενώ το Facebook είναι ό,τι πιο θερμό... Και όμως, οι περισσότεροι γνωστοί και φίλοι έχουν εγγραφεί. Θέλει και η θεία Ιουλία να τη γράψω. Γιατί η φίλη της, η Μία, που γράφτηκε επικοινώνησε έπειτα από 70 χρόνια με μία εξαδέλφη της που έχει παντρευτεί (και χήρεψε) στο Κίνγκστον της Νέας Ζηλανδίας. "Εσύ δεν έχεις εξαδέλφη στη Νέα Ζηλανδία" της λέω στην προσπάθειά μου να την αποτρέψω. "Θα μπορώ να μιλώ με την εξαδέλφη της Μίας. Πρόκειται, μου είπε, για μια πολύ συμπαθητική κυρία. Και θα μου δώσει και τη συνταγή για την Πάβλοβα, που εκεί κάτω είναι το εθνικό γλυκό τους. Δεν θες να μάθω να σου φτιάχνω Πάβλοβα;" Όχι. Της έχει όμως καρφωθεί στο μυαλό το Facebοοk και άντε τώρα να της το βγάλω. Άκουσε και ότι δεν πληρώνεις τίποτε, ότι όλο το κολπάκι είναι στο τζάμπα, και έχει ενθουσιαστεί.
Εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω αυτού του είδους τον ενθουσιασμό. Αντί να βγαίνουμε με τους φίλους που θέλουν να μας συναντήσουν, με ανθρώπους που δεν μπορούμε να καθήσουμε δίπλα τους, να τους αγγίξουμε, να τους μυρίσουμε (μη μου πείτε ότι εσείς δεν μυρίζετε τους φίλους σας...), καθόμαστε μπροστά στο κομπιούτερ και στέλνουμε εικονικά γατάκια, σκυλάκια, βατραχάκια και άλλα χαζοχαρούμενα πραγματάκια που λήγουν σε -άκια σε γνωστούς και αγνώστους. Κυρίως σε αγνώστους. Γιατί, στην πραγματικότητα, δεν γνωρίζετε τίποτε για τη Γιαννούλα ("τώρα με λένε Ιωάννα") που πριν από 33 χρόνια πέρασε μία εβδομάδα στην Αιδηψό με τη γιαγιά της, στο ίδιο ξενοδοχείο όπου μένατε εσείς με τη δική σας γιαγιά... Ούτε καν θυμόσασταν την ύπαρξή της. Εκείνη όμως σας θυμήθηκε και σας έκανε "add". Και πρέπει να της στέλνετε (εικονικές) τούρτες στα γενέθλιά της, να την παρηγορείτε που την εγκατέλειψε ο (πραγματικός) γκόμενος (ενώ εσάς, σκασίλα σας) για μια "μην πω τι" που γνώρισε στο "Hi5" (άλλο διαδικτυακό μπλαμπλάδικο). Όπως πρέπει να αντικρούετε τις επίμονες προτάσεις της να πιείτε έναν καφέ από κοντά. Ωραία σχέση, ε;
Κατά τα άλλα, το Διαδίκτυο μας φέρνει πιο κοντά. Με εκείνους που δεν θέλουμε. Και μας απομακρύνει από εκείνους που θέλουμε, από τους δικούς μας ανθρώπους με τους οποίους όλο και πιο σπάνια συναντιόμαστε για να πιούμε ένα ποτήρι κρασί. "Αφού, παιδάκι μου, με την εξαδέλφη της Μίας δεν θα το πιούμε ποτέ το κρασί, λόγω αποστάσεως, γιατί να μη με γράψεις σε αυτό το μαραφέτι, το πως το λένε, για να έχω μία επαφή;" επιμένει η θεία Ιουλία. Επαφή με μια άγνωστη τι να την κάνεις; "Να την κάνω γνωστή!" Θα τον βρει τον τρόπο, το ξέρω, και θα με υποχρεώσει να την εγγράψω. "Όχι ως Ιουλία, ως Julia, για να το καταλαβαίνουν και οι φίλοι που θα κάνω στο εξωτερικό". Βοήθειαααα!
Αν και, φωνάζω δεν φωνάζω, φοβάμαι ότι κανένας δεν θα με λυπηθεί. Όλοι, σχεδόν όλοι, έχουν εγγραφεί στο Facebook. Με αρκετούς να σπέρνουν και να οργώνουν και τη διαδικτυακή φάρμα τους. Ναι, υπάρχει και αυτό για όσους δεν το γνωρίζετε, ένα εικονικό αγρόκτημα το οποίο οργανώνετε όπως θέλετε, έτσι για να περνάει η ώρα σας. Αν κάποτε οι άνθρωποι είχαν όνειρο να φύγουν από την πόλη και να ζήσουν σε ένα κτήμα, σήμερα ονειρεύονται να καταφέρουν να μαζέψουν όλα τα ψεύτικα αβγά που έκανα οι ψεύτικες κότες τους προτού πιάσει ψεύτικη βροχή και βραχούν - στα ψέμματα. Παίρνουν πόντους τότε. Και έτσι... παραγωγικά περνάνε τον χρόνο τους. Αθήνα 2009 προς 2010: Αγρότης (εικονικός)μόνος ψάχνει και το μόντεμ ανάβουν. Μήπως την ίδια στιγμή σβήνουν όλα εκείνα που μας κρατούσαν κοντά; Αν και κατά πολλούς, εκείνο που τους κρατάει κοντά με τους δικούς τους είναι το Facebook. Τι να πω. Μπορεί...

πηγή: ΒΗΜagazino, 25-27 Δεκεμβρίου 2009, τ.480, ΤΡΙΤΟΚΟΣΜΙΚΑ, Κοσμάς Βίδος

εν λευκώ...

«….το να βρούμε αυτό που θα θέλαμε να κάνουμε περισσότερο από κάθε άλλο πράγμα στη ζωή μας και να τραβήξουμε προς τα εκεί με θάρρος, ακλόνητη αποφασιστικότητα και επιμονή, είναι ο δρόμος όλων εκείνων που τολμούν να ζουν ευτυχισμένοι.

Ως αντάλλαγμα γι’ αυτή την προσπάθειά μας θα μας περιφρονήσουν, θα μας χλευάσουν και θα μας εξοστρακίσουν από τον κύκλο τους φίλοι και συγγενείς.

Αν επιμείνουμε όμως, αν αντέξουμε την μοναξιά μας και μείνουμε αφοσιωμένοι σε αυτό που με τόση αγάπη αποφασίσαμε να κάνουμε, τότε θα ανακαλύψουμε ότι έχουμε καινούργιους φίλους και καινούργιους συγγενείς, οι οποίοι ήδη συμμερίζονται τις αξίες και τα ιδανικά που έχουμε επιλέξει και ότι μαζί τους θα πετάξουμε πολύ πιο μακριά και πιο ψηλά από όσο μπορούμε να ονειρευτούμε….»

«Ο Γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον»
Richard Bach

πηγή: e-mail από Νίκο Κλαουράκη, Α.Κ.Α. 8ης Κ.Α. Κορυδαλλού

εν λευκώ...

WE LOVE ATHENS
Welcome to Athens

Επειδή (και αν θέλετε το πιστεύετε) η Αθήνα γίνεται η πόλη που μένουν μόνιμα νέοι και ταλαντούχοι άνθρωποι από το εξωτερικό. Μην ξανακούσουμε πως θέλετε να μετακομίσετε στη Νέα Υόρκη!

το πλήρες κείμενο στο:
www.lifo.gr/mag/features/1871

ευχαριστούμε Διονύση!!!
(το βρήκε και το έστειλε ο Διονύσης Μπέσης)

εν λευκώ...

Η δύναμη του λόγου

Απ’ όλα τα όπλα καταστροφής που ο άνθρωπος μπόρεσε και εφηύρε, το πιο τρομερό – και πιο ύπουλο - είναι ο ΛΟΓΟΣ.

Μαχαίρια και πυροβόλα όπλα αφήνουν αιματηρά ίχνη. Βόμβες σαρώνουν κτίρια και δρόμους. Δηλητήρια εντοπίζονται τελικά.

Ο καταστρεπτικός λόγος όμως καταφέρνει και ζωντανεύει το Κακό, χωρίς ν’ αφήσει χνάρια. Μικρά παιδιά επηρεάζονται χρόνια ολόκληρα από τους γονείς τους, καλλιτέχνες γίνονται στόχος αλύπητης κριτικής, γυναίκες βασανίζονται συστηματικά από σχόλια των ανδρών τους, πιστοί κρατιούνται μακριά από τη θρησκεία από εκείνους που θεωρούν τον εαυτό τους ικανό να ερμηνεύσει τη φωνή του Θεού.

Προσπαθήστε να αντιληφθείτε αν χρησιμοποιείτε κι εσείς αυτό το όπλο. Προσπαθήστε να αντιληφθείτε αν αυτό το όπλο χρησιμοποιείται εναντίον σας. Μην επιτρέπετε ούτε το ένα ούτε το άλλο.

Paulo Coelho

εν λευκώ...

ήρθε στο e-mail μου...

Το λευκό μπαστούνι...

Το λευκό μπαστούνι, είναι το τεχνικό βοήθημα που χρησιμοποιούν τα άτομα με πρόβλημα όρασης για να εντοπίζουν και να αποφεύγουν τα εμπόδια στην πορεία τους, στην προσπάθεια τους να κινούνται μόνοι, ανεξάρτητοι και με ασφάλεια.
Δεν βλέπω, βλέπεις όμως εσύ: Θέλεις να με βοηθήσεις;;;
Τότε, διάβασε τα παρακάτω και να ξέρεις πως αν κάτι θυμάσαι απ' αυτά όταν κάπου, κάποτε, τυχαία ή για κάποιο λόγο με συναντήσεις, θα με κάνεις να νιώσω άνετα, δίνοντας μου αυτό ακριβώς που χρειάζομαι.

Όταν με συναντήσεις μπορείς να με βοηθήσεις αν θυμηθείς τα παρακάτω:
1. Μόνο εμείς οι τυφλοί κρατάμε λευκό μπαστούνι και αυτό για να περπατάμε με ασφάλεια, όχι για να ξεχωρίζουμε, να παίζουμε, να μας δείχνουν ή να ζητιανεύουμε.
2. Είμαι ένας συνηθισμένος άνθρωπος αλλά τυφλός. Μη με μεταχειρίζεσαι σαν παιδάκι. Μεγαλώνω, παίζω, τρέχω, διαβάζω, γράφω, σπουδάζω, δουλεύω, παθιάζομαι, κλαίω, γελάω, ερωτεύομαι, θυμώνω, «σερφάρω», κάνω chat, όπως ΕΣΥ!
3. Πιο εύκολα θα περπατήσω μαζί σου, παρά με το μπαστούνι ή με το σκύλο μου. Όμως, μη με πιάνεις από τον ώμο ή απ' το μπράτσο. Άσε με να πιάσω εγώ το δικό σου μπράτσο: Έτσι θα νιώθω (=θα ξέρω) πότε σταματάς, πότε στρίβεις, πότε ανεβαίνεις ή κατεβαίνεις.
4. Μη ρωτάς τον συνοδό μου: «Πώς τον λένε;», «Τι θέλει να ψωνίσει;», «Ποιο φαγητό του αρέσει;», «Που θέλει να πάει;», «Πώς γράφει και διαβάζει;», «Πώς μπορεί;»,. Ρώτησε εμένα, ξέρω και εγώ να σου απαντήσω! Χρησιμοποίησε τον κανονικό τόνο της φωνής σου, όπως μιλάς στους άλλους μίλα και σε εμένα.
5. Μην αποφεύγεις τις λέξεις «βλέπω», «κοιτάζω», «τυφλός» κ.λ.π., τις μεταχειρίζομαι και εγώ. Βλέπω με τα χέρια μου: βλέπω για μένα=αγγίζω, ακούω, μυρίζω, καταλαβαίνω, αισθάνομαι.
6. Σύστησε με στους άλλους, ακόμη και στα παιδιά. Θέλω να γνωρίσω ποιος είναι στην τάξη ή στο δωμάτιο μαζί μου. Μίλησε μου όταν μπαίνεις. Πες μου πως φεύγεις: με φέρνεις σε μεγάλη αμηχανία αν μ' αφήνεις να μιλάω με κάποιον που δεν είναι κοντά μου.
7. Οδήγησε το χέρι μου σε μια καρέκλα. Πες μου που είναι η πόρτα στο δωμάτιο, το αποχωρητήριο, το παράθυρο κ.λ.π. Και αν υπάρχουν εμπόδια ή πράγματα στο πάτωμα. Δε θέλω να κάνω ζημιές, γιατί μπορώ να μην κάνω ζημιές.
8. Βοήθησε με διακριτικά στο τραπέζι και πες μου για το φαγητό στο πιάτο μου. Χρησιμοποίησε το πιάτο μου σαν «ρολόι» και πες μου σε ποια «ώρα» είναι το κάθε είδος του φαγητού μου, π.χ. «Το κρέας σου είναι στο Έξι». Κοίτα το ποτήρι μου να είναι δίπλα στο πιάτο μου και πες μου αν είναι στο δεξί ή στο αριστερό μου χέρι, για να το "δω" και εγώ όταν το χρειαστώ.
9. Μου αρέσουν οι αθλητικές εκδηλώσεις, το θέατρο και ο κινηματογράφος, φτάνει να με βοηθάς να καταλαβαίνω τι γίνεται διαβάζοντας/περιγράφοντας μου όσα δεν μπορώ να δω.
10. Μου αρέσουν οι εκδρομές και τα πάρτι. Πάρε με στην παρέα σου και γνώρισε με στους καλεσμένους σου.
11. Ξέρω να συμπεριφέρομαι. Αν υστερώ σε κάτι βοήθησε με. Δε θέλω τον οίκτο σου αλλά τη φιλία σου! Μη μιλάς για τη «θαυματουργό αντίληψη» των τυφλών. Μην ξεχνάς ότι όσα έμαθα είναι αποτέλεσμα σκληρής προσπάθειας και εργασίας.
12. Αν είσαι περίεργος θα μιλήσω μαζί σου για το πρόβλημα μου αλλά όχι μόνο γι' αυτό, γιατί για μένα είναι μια παλιά ιστορία! Έχω τόσα άλλα ενδιαφέροντα, χόμπι και απορίες όπως και εσύ!
Δώσε τώρα άλλα δύο λεπτά απ' τον χρόνο σου και προώθησε αυτό το e-mail στους γνωστούς σου, στους φίλους σου.
Σε δύο λεπτά, ενημερώνεις σωστά, για μια ζωή!!!
Για παραπάνω πληροφορίες, απορίες, σχόλια, κουβέντα, στείλε μου ένα e-mail στο evavgoul@otenet.gr και πες μου, ότι θες.
Μη διστάσεις, μη ντραπείς και ας μην γνωριζόμαστε.
Αν μάθεις κάνεις την αρχή!
Και η αρχή είναι το ήμισυ του παντός!!!

Βαγγέλης Αυγουλάς
3οετής φοιτητής της Νομικής Σχολής Αθηνών,
Μέλος της Διεθνούς οργάνωσης για νέους με προβλήματα όρασης
VIEWS (Visually Impaired Education and Work Support)
Μέλος της Επιτροπής Νεολαίας του Πανελληνίου Συνδέσμου Τυφλών

εν λευκώ...

Πως σχηματίστηκε το μονοπάτι...

Μια μέρα ένα μοσχάρι χρειάστηκε να διασχίσει ένα παρθένο δάσος για να επιστρέψει στη βοσκή του. Ως άλογο ζώο άνοιξε ένα κακοτράχαλο μονοπάτι, όλο στροφές, ανηφόρες και κατηφόρες.
Την επόμενη μέρα ένας περαστικός σκύλος χρησιμοποίησε το ίδιο μονοπάτι για να διασχίσει το δάσος. Ήρθε μετά η σειρά ενός προβάτου, επικεφαλής ενός κοπαδιού, το οποίο πήρε το έτοιμο μονοπάτι παρασύροντας και τους συντρόφους του.
Αργότερα οι άνθρωποι χρησιμοποίησαν το ίδιο μονοπάτι, μπαινόβγαιναν, έστριβαν δεξιά κι αριστερά παρακάμπτοντας εμπόδια με παράπονα και βρισιές - με το δίκιο τους. Κι όμως τίποτε δεν έκαναν για να βρουν μια εναλλακτική λύση.
Έπειτα από τόση χρήση το μονοπάτι έγινε δρομάκι, όπου τα καημένα τα ζώα βαρυφορτωμένα παιδεύονταν τρεις ώρες για να διασχίσουν μια απόσταση που θα κάλυπταν σε τριάντα λεπτά, αν δεν υπήρχε εκείνο το μονοπάτι ενός μοσχαριού.
Πέρασαν πολλά χρόνια και το μονοπάτι έγινε ο κεντρικός δρόμος ενός οικισμού και μεταγενέστερα η κεντρική λεωφόρος μιας πόλης. Όλοι διαμαρτύρονταν για την κυκλοφορία, καθώς δεν υπήρχε χειρότερη διαδρομή.
Στο μεταξύ, το γερo-σοφό δάσος γελούσε βλέποντας ότι οι άνθρωποι έχουν την τάση να ακολουθούν τυφλά την πεπατημένη οδό χωρίς ποτέ να αναρωτιούνται αν υπάρχει καλύτερη επιλογή.

Paulo Coelho

εν λευκώ...

Όταν ο μαθητής είναι έτοιμος

Λέει ένα παλαιό μαγικό ρητό: όταν ο μαθητής είναι έτοιμος, εμφανίζεται ο δάσκαλος. Μ’ αυτή τη σκέψη πολλοί άνθρωποι προετοιμάζονται όλη τους τη ζωή για μια τέτοια συνάντηση. Όταν βρίσκουν τον δάσκαλο, παραδίδονται ολόψυχα - για μέρες, μήνες ή για χρόνια. Για να ανακαλύψουν στο τέλος ότι ο δάσκαλος δεν είναι ο τέλειος άνθρωπος που νόμιζαν - αλλά ένας άνθρωπος σαν τους άλλους που ο μοναδικός ρόλος του είναι να μοιραστεί ότι έμαθε. Αντιμέτωπος μ’ έναν άνθρωπο με δικά του ελαττώματα, ο μαθητής αισθάνεται προδομένος. Ακολουθεί η απελπισία και η επιθυμία να εγκαταλείψει την αναζήτηση - αν και πράγματι έτσι λειτουργεί η αναζήτηση, είναι ακριβώς η αλλαγή δασκάλων που μας αφήνει την ελευθερία να δημιουργήσουμε τον δικό μας δρόμο.
Ο Εντενίλτον Λαμπιάο μας έδωσε μια πολύ καλύτερη παραλλαγή εκείνου του μαγικού ρητού: όταν ο μαθητής είναι έτοιμος, ο δάσκαλος αποσύρεται.

Paulo Coelho

εν λευκώ...

ΥΠΕΡΚΕΙΜΕΝΑ

Ο Λαγός και η Χελώνα

Ζούσαν στο δάσος, ειρηνικά. Δεν ήταν κανένα μεγάλο δάσος, ζούγκλα ή τροπικό. Ένα μικρό δάσος, μίζερο, γεμάτο σκουπίδια. Στρώματα, κονσέρβες, μπουκάλια, πλαστικά. Κάθε τόσο στένευε γιατί κάποιοι έκλειναν ένα κομμάτι και έχτιζαν. Τα τελευταία χρόνια πιο πολλά σπίτια φύτρωναν στο δάσος, παρά δέντρα.
•Ο λαγός και η χελώνα ήταν καλοί φίλοι. Δεν είχαν τίποτα να μοιράσουν, δεν κινδύνευε ο ένας από τον άλλο και τον παλιό μύθο του Αισώπου τον είχαν εντελώς ξεπεράσει. Γιατί ούτε ο λαγός ήταν χαζός να χαζεύει στο δρόμο, ούτε η χελώνα τόσο σταθερή που να τερματίζει πρώτη - όταν μάλιστα ήξερε πως ο λαγός μπορεί να πιάσει και 75 χιλιόμετρα την ώρα.
•Ζούσαν εκεί ήσυχοι, γιατί από τότε που φύτρωσαν τα σπίτια είχαν λιγοστέψει οι κυνηγοί που καταδίωκαν τον λαγό. Τη χελώνα, έτσι κι αλλιώς, δεν την κυνηγούσε κανείς.
•Ξαφνικά, μία μέρα, ήρθε η Φωτιά.
•Τη μύρισαν πριν να τη δουν. «Τι θα κάνεις;» ρώτησε ο λαγός. «Δεν μπορείς να τρέξεις πιο γρήγορα από αυτήν, όπως εγώ».
•«Θα βρω μια τρύπα να κρυφτώ» απάντησε η χελώνα. «Καμιά από αυτές που σκάβει ο ξάδερφός σου, ο αγριοκούνελος».
•«Γρήγορα!» είπε ο λαγός και έγινε καπνός.
•Καπνός έγινε, αλλά η φωτιά τον βρήκε στο γύρισμα. Έστριψε, αλλά τον είχε περικυκλώσει. Αναθεμάτισε την αλεπού γιατί αυτή είχε φέρει την άλλη φωτιά με την αναμμένη ουρά της. Άρχισε κι αυτός να τρέχει σαν τρελός με τη γούνα στις φλόγες, φέρνοντας τη φωτιά πιο γρήγορα από ότι την έσπρωχνε ο αέρας.
•Από τα δέντρα έπεφταν πουλιά που έσκασαν με τον καπνό πριν προλάβουν να πετάξουν. Σκαντζόχοιροι, τυφλοπόντικες, αρουραίοι λαμπάδιαζαν και γίνονταν κάρβουνο. Γάτες και σκύλοι από τα γύρω σπίτια χάνονταν στις φλόγες. Κι ο γρήγορος λαγός έπαψε να τρέχει και ψήθηκε. Ούτε η χελώνα γλίτωσε.
•Αυτό το κείμενο αφιερώνεται σε όσους είπαν: «Ευτυχώς που σε αυτή την πυρκαγιά δεν χάθηκαν ζωές».

πηγή: Νίκος Δήμου, www.lifo.gr, http://www.lifo.gr/mag/columns/2240

εν λευκώ...

Μου έγραψε ένας φίλος...
...και δεν μπορούσα να μην το στείλω σε όλους, γιατί τα σοφά λόγια πρέπει να μοιράζονται

Η γιαγιά, απίστευτος τύπος, πέθανε πριν χρόνια, στα 102 της, φρέσκια στο μυαλό σαν κοπελίτσα...
Μια φορά μ' έπιασε και μου είπε... "για να γιορτάσω τα γενέθλιά μου, έγραψα σε ένα χαρτί, τα 44 πράγματα που μου έμαθε η ζωή. πάρ' το, ίσως σε βοηθήσει" Σήμερα το βρήκα στα χαρτιά μου...
Τα αντέγραψα...
Δεν είχε δίκιο η γιαγιά? Πόσα πράγματα παραβλέπουμε κάθε μέρα...:
1. H ζωή δεν είναι δίκαιη, αλλά ακόμα κι έτσι είν’ ωραία.
2. Όταν αμφιβάλλεις για κάτι, απλά κάνε το επόμενο μικρό βήμα.
3. H ζωή είναι πολύ μικρή για να χάνεις χρόνο μισώντας τον οποιονδήποτε.
4. Αν αρρωστήσεις, δε θα σε κοιτάξει η δουλειά σου. Θα σε κοιτάξουν οι φίλοι και η οικογένειά σου. Μη χάνεσαι.
5. Πλήρωνε τις πιστωτικές σου κάθε μήνα.
6. Δε χρειάζεται να κερδίζεις σε κάθε διαφωνία. Συμφώνησε με το να διαφωνείς.
7. Κλάψε παρέα με κάποιον. Είναι πιο εύκολο να συνέλθεις απ’ ό,τι αν κλαις μόνος.
8. Δεν πειράζει να θυμώνεις με τον Θεό. Το αντέχει.
9. Βάζε στην άκρη για τη σύνταξή σου από τον πρώτο σου μισθό.
10. Απέναντι στη σοκολάτα κάθε αντίσταση είναι μάταιη.
11. Συμφιλιώσου με το παρελθόν σου, για να μην καταστρέφει το παρόν σου.
12. Δεν πειράζει αν σε δουν τα παιδιά σου να κλαις. Άσ’ τα να το κάνουν.
13. Μη συγκρίνεις τη ζωή σου με των άλλων. Δεν έχεις ιδέα τι νόημα μπορεί να έχει το δικό τους το ταξίδι.
14. Αν μια σχέση πρέπει να κρατιέται μυστική, τότε δεν πρέπει να την κρατάς εσύ.
15. Τα πάντα μπορεί να αλλάξουν μ’ ένα ανοιγοκλείσιμο των ματιών. Αλλά μην ανησυχείς. Ο Θεός δεν τρεμοπαίζει τα βλέφαρά του.
16. Πάρε μια βαθιά ανάσα. Ηρεμεί το μυαλό.
17. Ξεφορτώσου ό,τι δεν είναι χρήσιμο, όμορφο ή γεμάτο χαρά.
18. Ό,τι δε σε σκοτώνει πράγματι σε κάνει δυνατότερο.
19. Ποτέ δεν είναι αργά για να έχεις μια ευτυχισμένη παιδική ηλικία. Αλλά τη δεύτερη φορά εξαρτάται από σένα.
20. Όταν είναι να κυνηγήσεις αυτά που αγαπάς στη ζωή, μη δεχτείς ποτέ το όχι.
21. Άναψε τα κεριά, στρώσε τα καλά σεντόνια, φόρεσε τα ακριβά εσώρουχα. Μην τα φυλάς για ειδικές περιπτώσεις. Κάθε μέρα είναι ειδική περίπτωση.
22. Προετοιμάσου για όλα. Και μετά ακολούθησε το ρεύμα.
23. Γίνε εκκεντρικός τώρα. Μην περιμένεις να πάρεις σύνταξη για να φορέσεις μοβ χρώμα!
24. Kανείς δεν είναι υπεύθυνος για την ευτυχία σου παρά μόνο εσύ.
25. Σε κάθε αποκαλούμενη "καταστροφή" σκέψου: "Σε 5 χρόνια, αυτό θα έχει καμία σημασία;".
26. Πάντα να επιλέγεις τη ζωή.
27. Συγχώρησε σε όλους τα πάντα.
28. Το τι πιστεύουν οι άλλοι για σένα δεν είναι δική σου δουλειά.
29. Ο χρόνος θεραπεύει σχεδόν τα πάντα. Δώσε χρόνο στο χρόνο.
30. Όσο καλή ή κακή κι αν είναι μια κατάσταση, θα αλλάξει.
31. Μην παίρνεις τον εαυτό σου τόσο στα σοβαρά. Κανείς άλλος δεν το κάνει.
32. Πίστευε στα θαύματα.
33. Ο Θεός σ’ αγαπάει επειδή είσαι αυτός που είσαι, όχι για κάτι που έκανες ή δεν έκανες.
34. Μην παρακολουθείς τη ζωή. Βγες μπροστά και εκμεταλλεύσου την πλήρως τώρα.
35. Το να γερνάς είναι καλύτερο από την εναλλακτική λύση: να πεθαίνεις νέος.
36. Τα παιδιά σου θα ζήσουν μόνο μία παιδική ζωή.
37. Το μόνο που έχει σημασία τελικά είναι ότι αγάπησες.
38. Βγες έξω κάθε μέρα. Τα θαύματα παραμονεύουν παντού.
39. Αν όλοι ρίχναμε τα προβλήματά μας σε ένα σωρό δίπλα δίπλα, θα αρπάζαμε τα δικά μας πίσω.
40. Η ζήλεια είναι χάσιμο χρόνου. Έχεις ήδη όλα όσα χρειάζεσαι.
41. Τα καλύτερα έπονται.
42. Ό,τι διάθεση και να έχεις, σήκω, ντύσου και πήγαινε εκεί που έχεις να πας.
43. Ενέδωσε.
44. Η ζωή δεν είναι τυλιγμένη με κορδέλα, δεν παύει όμως να είναι δώρο.
Καλή της ώρα..!!!

εν λευκώ...

οι Ευκαιρίες

Στην ζωή ή σταματάς ή συνεχίζεις.
Το να συνεχίσεις δεν σημαίνει, ότι είσαι ο ίδιος.
Αν είσαι ο ίδιος, στα ίδια θα καταλήξεις.
Γι' αυτό σου δίνονται, αυτό που συνηθίσαμε,
να λέμε στη ζωή, ευκαιρίες.

Οι ευκαιρίες δεν είναι για να βολευτείς ή για να πεις: "καλά την αρπάξαμε". Γιατί αυτές οι ίδιες ευκαιρίες είναι που σε παρακολουθούν ή καραδοκούν. Βλέπουν αν είσαι αντάξιος αυτών, που σου έδωσαν, πως τις χρησιμοποιείς, πως τους συμπεριφέρεσαι.

Αυτό είναι το δικό σου παιχνίδι. Το δικό τους παιχνίδι είναι να σου προσφέρονται και να σε κρίνουν. Στην αρχή χαμογέλα με την νέα ευκαιρία, μετά συλλογίσου, όμως.

Στο τι θα κάνεις μπορεί να χρειαστεί - και χρειάζεται συνήθως - να τα ξεριζώσεις όλα. Κάν' το. Όταν πίσω δεν μπορείς να πας, τότε πηγαίνεις μόνο μπροστά. Αλλά ετοιμάσου, θα δεχτείς πολλά, κυρίως πίεση και κριτική. Όσο και ανάλαφρο να σου φανεί αυτό, μην σε νοιάζει, κάν' το όμως.

Ξέκοψε και συνέχισε. Μόνο αν συνεχίσεις, μπορείς να ξεχρεώσεις το παρελθόν σου κι αυτό το ξεπλήρωμα θα σου δώσει, αυτό που θέλεις εσύ, όχι αυτό που αναγκάστηκες στην πορεία, πολλές φορές να κάνεις, χωρίς να το πολυσκεφτείς και είπες, το ναι.

Θα σου πάρει χρόνο και σ' αυτόν τον χρόνο είναι που θα δεχτείς πολλά, κυρίως τις παλιές υποσχέσεις σου, που θα σου ζητούν την ανταμοιβή τους και δικαίως θα στη ζητούν.

Τότε είναι που θέλεις να μπεις στο χώμα, να σε καταπιεί. Πάρε ανάσα, όμως. Όλες μαζί να τις βγάλεις πέρα δεν μπορείς, άρχισε σιγά - σιγά, βάλε προτεραιότητες. Μίλησέ τους έντιμα. Ότι για να τις ξεχρεώσεις πρέπει να προχωρήσεις. Ζήτα τους υπομονή. Διεκδίκησέ την κιόλας.

Δεν θα ξεφύγεις, όμως από τον στόχο σου, που είναι το νέο σου ξεκίνημα. Έμαθες πια, σκέψη, θάρρος και κυρίως να προβλέπεις το μετά, σου χρειάζεται. Όχι αφέλεια και ένα γενικό και ίσως γενναίο "ξεκινάμε και βλέπουμε", που είπες στην αρχή.

Αλλά και ΄τωρα που ξαναβρίσκεσαι στην νέα σου αρχή, προστάτευσε τον εαυτό σου. Αν δεν το ξέρεις να το κάνεις, άσε τον ίδιο του τον εαυτό που γνωρίζει.

Αυτή είναι η ευκαιρία σου, σε βουλιάζει,
αλλά δεν σε πνίγει στον πάτο.
Πείσμωσε και προχώρα!

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ...

πηγή:pass to port #24, 23052008, EDITORIAL Από την Ελένη Βλάμη

εν λευκώ...

Όσα πραγματικά πρέπει να ξέρω, τα έμαθα στο νηπιαγωγείο...
Κάθε Άνοιξη, για πολλά χρόνια, έβαζα σκοπό να γράψω μια προσωπική έκθεση πίστης: ένα «Πιστεύω». Όταν ήμουν νέος, η έκθεση αυτή έπιανε πολλές σελίδες, στην προσπάθειά μου να καλύψω κάθε θέμα, χωρίς ασαφείς πτυχές. Έμοιαζε σαν απόφαση ανώτατου δικαστηρίου, σαν να μπορούσαν οι λέξεις να λύσουν όλες τις αντιθέσεις σχετικά με το νόημα της ύπαρξης.

Το πιστεύω έγινε συντομότερο τα τελευταία χρόνια – άλλοτε κυνικό, άλλοτε κωμικό, άλλοτε ήπιο –, συνέχισα όμως να δουλεύω πάνω σ’ αυτό. Πρόσφατα κάθισα να γράψω αυτές τις προσωπικές σκέψεις σε μια μόνο σελίδα, με απλά λόγια, έτσι που να μπορεί να γίνει εντελώς κατανοητός ο απλοϊκός ιδεαλισμός που υπονοούσαν.

Η έμπνευση της βραχυλογίας μου ήρθε σ’ ένα βενζινάδικο. Όταν γέμισα το ρεζερβουάρ ενός παλιού αυτοκινήτου με σούπερ βενζίνη, που έχει υψηλή περιεκτικότητα σε οκτάνια, το σαραβαλάκι μου δεν μπορούσε να τη χρησιμοποιήσει και άρχισε να δυσανασχετεί, να τσιρίζει στα σταυροδρόμια και να ρεύεται στις κατηφόρες. Κατάλαβα. Το μυαλό μου και το πνεύμα μου πάθαιναν το ίδιο πότε-πότε, εξαιτίας μιας υπέρ-περιεκτικής πληροφόρησης. Άρχισα να παθαίνω υπαρξιακές κρίσεις, να τσιρίζω στα σταυροδρόμια όπου έπρεπε να γίνουν επιλογές ζωής και να συνειδητοποιώ ότι γνώριζα άλλοτε περισσότερα και άλλοτε λιγότερα, απ’ όσα πραγματικά χρειάζονταν. Η φιλοσοφημένη ζωή δεν είναι πικνίκ.

Κατάλαβα τότε πως ήξερα ήδη περισσότερα απ’ όσα ήταν απαραίτητα για να ζήσω μια ζωή γεμάτη νόημα, ότι δεν ήταν όλα τόσο πολύπλοκα. Το ξέρω. Και το ήξερα εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Να το κάνεις όμως πράξη, ε, αυτό είναι μια άλλη ιστορία, έτσι δεν είναι; Ορίστε λοιπόν το «Πιστεύω» μου:

ΟΣΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΡΩ για το πώς να ζω, τι να κάνω και πώς να είμαι, τα έμαθα στο νηπιαγωγείο. Αυτά είναι τα πράγματα που έμαθα:

-Να μοιράζεσαι τα πάντα.

-Να παίζεις τίμια.

-Να μη χτυπάς τους άλλους.

-Να βάζεις τα πράγματα εκεί που τα βρήκες.

-Να καθαρίζεις τις τσαπατσουλιές σου.

-Να μην παίρνεις τα πράγματα που δεν είναι δικά σου.

-Να λες συγγνώμη, όταν πληγώνεις κάποιον.

-Να πλένεις τα χέρια σου πριν από το φαγητό.

-Να κοκκινίζεις.

-Ζεστά κουλουράκια και κρύο γάλα κάνουν καλό.

-Να ζεις μία ισορροπημένη ζωή· να μαθαίνεις λίγο, να σκέπτεσαι λίγο, να σχεδιάζεις, να ζωγραφίζεις, να τραγουδάς, να χορεύεις, να παίζεις και να εργάζεσαι κάθε μέρα από λίγο.

-Να παίρνεις έναν υπνάκο το απόγευμα.

-Όταν βγαίνεις έξω στον κόσμο, να προσέχεις την κίνηση, να κρατιέσαι από το χέρι και να μένεις μαζί με τους άλλους.

-Να αντιλαμβάνεσαι τα θαύματα. Να θυμάσαι το μικρό σπόρο μέσα στο δοχείο από φελιζόλ. Οι ρίζες πάνε προς τα κάτω και το φυτό προς τα πάνω· κανείς πραγματικά δεν ξέρει πώς και γιατί, αλλά όλοι μας μοιάζουμε σ’ αυτό.

-Τα χρυσόψαρα, τα χάμστερς, τα άσπρα ποντίκια, ακόμη κι ο μικρός σπόρος μέσα στο πλαστικό δοχείο, όλα πεθαίνουν. Το ίδιο και εμείς.

Όλα όσα πρέπει να ξέρετε βρίσκονται κάπου εδώ μέσα. Ο χρυσός κανόνας, η αγάπη και οι βασικές αρχές υγιεινής· η οικολογία, η πολιτική, η ισότητα και η υγιεινή ζωή.

Πάρτε μία απ’ αυτές τις συμβουλές, εκφράστε τη με επιτηδευμένη ορολογία ενηλίκων και εφαρμόστε την στην οικογενειακή σας ζωή, στην εργασία σας, στην κυβέρνησή σας, στον κόσμο σας· θα παραμείνει αληθινή, ξεκάθαρη, σταθερή. Σκεφτείτε πόσο καλύτερος θα ήταν ο κόσμος, αν όλοι εμείς – όλοι οι άνθρωποι – τρώγαμε γάλα με κουλουράκια γύρω στις τρεις το απόγευμα και μετά ξαπλώναμε κάτω από τις κουβέρτες για έναν υπνάκο. Ή, αν όλες οι κυβερνήσεις είχαν ως βασική αρχή να βάζουν πάντα τα πράγματα εκεί που τα βρήκαν και να καθάριζαν τις τσαπατσουλιές τους.

Είναι ακόμη αλήθεια, ανεξάρτητα από την ηλικία σας, πως όταν βγαίνετε έξω στον κόσμο είναι καλύτερα να κρατιέστε από το χέρι και να μένετε μαζί με τους άλλους…

Από το ομώνυμο βιβλίο του Robert Fulghum

για την αντιγραφή και αποστολή: Δημήτρης Σταυρίδης, Α.Κ.Α. 5ου Συστήματος Ναυτοπροσκόπων Πειραιά

εν λευκώ...

Ο Μάνος Χατζιδάκις για το νησί των συναισθημάτων

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα συναισθήµατα.

Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήµατα.

Μια µέρα έµαθαν ότι το νησί τους θα ßούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις ßάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν.

Η Αγάπη ήταν η µόνη που έµεινε πίσω. Ήθελε να αντέξει µέχρι την τελευταία στιγµή.

Όταν το νησί άρχισε να ßυθίζεται, η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει ßοήθεια.

Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε µε µια λαµπερή θαλαµηγό.

Η Αγάπη τον ρωτάει: «Πλούτε, µπορείς να µε πάρεις µαζί σου;»,

«Όχι, δεν µπορώ» απάντησε ο Πλούτος. «Έχω ασήµι και χρυσάφι στο σκάφος µου και δεν υπάρχει χώρος για σένα».

Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει ßοήθεια από την Αλαζονεία που επίσης περνούσε από µπροστά της σε ένα πανέµορφο σκάφος.

«Σε παρακαλώ ßοήθησέ µε» είπε η Αγάπη.

«Δεν µπορώ να σε ßοηθήσω Αγάπη. Είσαι µούσκεµα και θα µου χαλάσεις το όµορφο σκάφος µου» της απάντησε η Αλαζονεία.

Η Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτή ßοήθεια.

«Λύπη άφησέ µε να έρθω µαζί σου».

«Ω Αγάπη, είµαι τόσο λυπηµένη που θέλω να µείνω µόνη µου» είπε η Λύπη.

Η Ευτυχία πέρασε µπροστά από την Αγάπη αλλά και αυτή δεν της έδωσε σηµασία.

Ήταν τόσο ευτυχισµένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά ßοήθεια.

Ξαφνικά ακούστηκε µια φωνή:
«Αγάπη, έλα προς τα εδώ! Θα σε πάρω εγώ µαζί µου!».

Ήταν ένας πολύ ηλικιωµένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεµάτη από τέτοια ευγνωµοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνοµά του.

Όταν έφτασαν στην στεριά ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόµο του.

Η Αγάπη γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη ßοήθησε, ρώτησε την Γνώση:

«Γνώση, ποιος µε ßοήθησε»;

«Ο Χρόνος» της απάντησε η Γνώση.

«Ο Χρόνος;;» ρώτησε η Αγάπη. «Γιατί µε ßοήθησε ο Χρόνος;»

Τότε η Γνώση χαµογέλασε και µε ßαθιά σοφία της είπε:

«Μόνο ο Χρόνος µπορεί να καταλάßει πόσο µεγάλη σηµασία έχει η Αγάπη».

Μάνος Χατζιδάκις

εν λευκώ...

2001 Σκέψεις !!!

Σου γράφω λίγο βιαστικά, το τρένο περιμένει.

Ξέχασα φεύγοντας, δυο τρία πράγματα εκεί, αν θέλεις πρόσεχε τα.

Στο μπαλκονάκι έξω, θα το δεις, στη δεύτερη γλαστρούλα, έχω φυτέψει ένα πλατύ χαμόγελο, αν θυμάμαι. Μην το ξεχνάς και πότιζε το, αν θες έστω και πότε - πότε.

Το αριστερό παράθυρο το άφησα μισάνοιχτο. Είδα από εκεί τον ουρανό μια μέρα βρώμικο μουντζούρη και θλιμμένο. Για πες το κει στους γείτονες, να δείτε τι θα γίνει, μη σας θυμώσει κάποτε κι άντε να βρείτε άκρη…

Τι άλλο; Α, ναι, σε μια κρεμάστρα, θα το δεις, άφησα μια ελπίδα. Μην την ξεχνάς, ξεσκόνισε την πιο συχνά, γιατί λερώνει εύκολα με τόση σκόνη γύρω…

πηγή: Περιοδικό ΓΕΩ

εν λευκώ...

Απ’ την βράβευση και την παγκόσμια αναγνώριση του Οδυσσέα Ελύτη, απ’ την τέφρα της Μαρίας Κάλλας, που σκορπίστηκε στα κύματα του Αιγαίου σύμφωνα με την τελευταία της θέληση, απ’ την μουσική λατρεία της θάλασσας, καθώς προβάλλει μέσα από τους στίχους του Καββαδία και τη φωνή της Μαρίζας Κωχ, απ’ τις παλιές και πρόσφατες ιστιοπλοϊκές νίκες στις Ολυμπιάδες και την περηφάνια που νοιώσαμε γι’ αυτές, όλα μα όλα, μαρτυρούν τη θαλασσινή φύση της ελληνικής ψυχής.
Αρκεί μία αναπόληση στα νησιά, φτάνει μια βόλτα κάτω στο λιμάνι – το οποιοδήποτε λιμάνι – για να συνειδητοποιήσουμε πως ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε θαλασσινός λαός.

εν λευκώ...

Θάλασσα, θάλασσα…

Η θάλασσα, απρόσμενη και ανεξήγητη, ίδια και διαφορετική,

ερμηνευμένη μόνο στη κλίμακα Μποφόρ, ίσως είναι το όραμα μιας

ανεκπλήρωτης ελευθερίας, ένα ταξίδι στο πέλαγος της ουτοπίας.

«Αν κάτι ενώνει τούτο τον τόπο, εδώ και χιλιάδες χρόνια, είναι η

θάλασσα. Στη θάλασσα δοκιμάζονται τα όρια και η δύναμη των

ανθρώπων, δίνεται μάχη για το ξεπέρασμα του φόβου και την

ανακάλυψη του καινούργιου»

Στην Ελλάδα με συνολικά 1500 νησιά και βραχονησίδες και με μήκος ακτών μεγαλύτερο από 15.000 χιλιόμετρα – περισσότερο από το μισό των ακτών της Αφρικής (!) – η θάλασσα ήταν πάντοτε η έξοδος προς τα μπρος, ήταν πηγή εργασίας και πλουτισμού, αλλά και κατάρα και θάνατος. Η ναυτιλία ήταν η λύση για χιλιάδες ανθρώπους των άγονων νησιών. Τις δεκαετίες της μετανάστευσης πολλοί προτίμησαν τη θάλασσα, όχι τόσο για την περιπέτεια αλλά για τα χρήματα. Παράλληλα με το «δαιμόνιο της φυλής» και την εκμετάλλευση των ευκαιριών, η Ελλάδα – οι πλοιοκτήτες της, για να ακριβολογούμε – εδώ και δεκαετίες διαθέτει έναν από τους μεγαλύτερους εμπορικούς στόλους.

Στην εποχή του τουρισμού
Παλαιότερα, που οι άνθρωποι έπρεπε να αγωνιστούν για την επιβίωσή τους, η θάλασσα ήταν κάτι μακρινό και ξένο για όσους δεν ήταν ναυτικοί ή ψαράδες. Η άνυδρη παράκτια γη ήταν άχρηστη και γι’ αυτό την κληροδοτούσαν στα παιδιά που είχαν μεταναστεύσει. Αγρότες και κτηνοτρόφοι έκλειναν τη ζωή και τα ήθη προς τα ενδότερα. Όμως οι καιροί άλλαξαν. Οι χωριάτες μετανάστευσαν στις πόλεις, έγιναν αστοί και καταναλωτές. Η τυποποίηση της ζωής των πόλεων – σταθερή εργασία, ικανοποιητική αμοιβή, καλοκαιρινή άδεια, ανάγκη απεγκλωβισμού από την αστική κανονικότητα – η σταθερή πολιτική κατάσταση και η βελτίωση των θαλάσσιων συγκοινωνιών οδηγεί σε μαζική καλοκαιρινή φυγή προς τις θαλασσινές περιοχές της χώρας. Έτσι, η χέρσα παράκτια γη έγινε πανάκριβη και σε λίγα χρόνια το τοπίο άλλαξε: μικρά και μεγάλα ξενοδοχεία, ενοικιαζόμενα δωμάτια, εστιατόρια και καφετέριες έκαναν τη θάλασσα καταναλωτικό προϊόν. Οι άνθρωποι των πόλεων, Έλληνες και Δυτικοευρωπαίοι, το καλοκαίρι αποασυλοποιούνται και, έστω για λίγο, ψαρεύουν, κάνουν σερφ, ηλιοθεραπεία, παίζουν με τα κουβαδάκια των παιδιών τους, ανάβουν φωτιές, τραγουδούν με κιθάρες, κοιμούνται στην άμμο… Η θάλασσα είναι η αφορμή ελευθερίας, σπάει το κουρδιστό μηχανάκι του μυαλού μας και ξαναμοιράζεται ο κόσμος.

Αποκλεισμένοι…
Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω πως γίνεται να ζουν οι κάτοικοι της ηπειρωτικής χώρας μακριά από τη θάλασσα. Όχι για να κάνουν μπάνιο, αλλά σαν σημείο φυγής, σαν προοπτική και διέξοδος. Πως γίνεται να μένεις εκατό χιλιόμετρα μακριά από τα παράλια και να μη νοιώθεις εγκλωβισμένος; Από την άλλη όμως, του κυρ Μήτσου από τα Τρίκαλα, που διατηρεί εκλεκτό εστιατόριο στην Κυψέλη, μεγαλωμένου στην πεδιάδα, του φαίνεται αδιανόητο να ζουν άνθρωποι στα νησιά και να τραβιούνται με τα Μποφόρ και τη θάλασσα. «Καταδικασμένοι άνθρωποι είσαστε εσείς οι νησιώτες, έτσι κυκλωμένοι από τη θάλασσα. Στα Τρίκαλα αν θες πας και με τα πόδια». Καθένας όπως έμαθε. Η σχέση με τη θάλασσα μοιάζει με την πρόσληψη της τέχνης, ποτέ δεν την έχεις καταλάβει εντελώς, αλλά πάντα μπορείς να βρεις κάτι από τον εαυτό σου μέσα της.

Θαλασσινές εικόνες
Το καλοκαίρι αργά το απόγευμα, με τον Ήλιο στη δύση, την ώρα που έχουν καταλαγιάσει οι εντάσεις της μέρας και ξαπλωμένος ανάσκελα στην επιφάνεια της θάλασσας, αφήνοντας το λογισμό να πέσει σε λήθαργο και αναπνέοντας από τις άκρες των δακτύλων, σιγά – σιγά εξαφανίζονται όλα, δεν υπάρχει τίποτα, μόνο η θάλασσα και ο ουρανός.
Ή πάλι με ένα κανό ή μια βάρκα, κωπηλατώντας μέχρι την απέναντι βραχονησίδα, που μπορεί να τη λένε Βενέτικο, Καλόγερο, Πόρτες ή Παρθένο, μπορείς να κρυφτείς σε απάνεμα λιμανάκια και να ανακαλύψεις θαλασσινές σπηλιές. Και αν συνεχίσεις ίσως βρεθείς κοντά στις παλιές ναυτικές ρότες για Ρώμη ή Κωνσταντινούπολη, μπορεί να περάσεις δίπλα από παλιά ναυάγια και να ζωντανέψει η εποχή της πειρατείας, όταν ένα πολυεθνικό συνονθύλευμα εμπόρων, πειρατών, φυγάδων και πολεμιστών προσπαθούσε να ελέγξει τα θαλασσινά περάσματα.
Όμως η καλύτερη σχέση με τη θάλασσα δημιουργείται όταν ζεις δίπλα της, τρως από τα ψάρια της, κολυμπάς στα νερά της, λιάζεσαι στις αμμουδιές και τα βράχια της και ψήνεται το δέρμα σου από την αρμύρα και τον Ήλιο. Την κοιτάς να αλλάζει την ώρα και τον καιρό. Ξυπνάς με την ανατολή, κάνεις μπάνιο στα διάφανα πρωινά νερά, αντιλαμβάνεσαι και την παραμικρή αλλαγή του ανέμου, ένα ελαφρύ βοριαδάκι αμέσως ρυτιδώνει την ακύμαντη επιφάνεια. Καταδύεσαι στην απεραντοσύνη του βυθού και σιωπηλός παρακολουθείς τον υδάτινο κόσμο τριγύρω σου. Ψαρεύεις, μαγειρεύεις, προσμένεις το χρυσό φως της δύσης. Και τις ανέφελες νύχτες, ξαπλωμένος ανάσκελα, ανασαίνοντας την αρμύρα των βράχων, κοιτάς υπνωτισμένος τους μακρινούς αστέρες. Νύχτα με τη νύχτα μαθαίνεις να ξεχωρίζεις το δυνατό κόκκινο φως του πλανήτη Άρη, τον Βέγα, τον Ντενέμπ και τον Αλταΐρ, να βρίσκεις τον Πολικό αστέρα, την Κασσιόπη και τον Πήγασο. Να βλέπεις τους πυρακτωμένους διάττοντες αστέρες του Αυγούστου – τις Περσείδες – να κατακλύζουν το οπτικό σου πεδίο. Και τριγύρω σου η θάλασσα ατάραχη να ησυχάζει τους φόβους και τα πάθη σου. Με σκηνή ή υπνόσακο μπορείς να μείνεις δίπλα στο κύμα, στις δεκάδες ερημικές παραλίες των νησιών. Μόνο πρόσεχε, γιατί απαγορεύεται, μπορεί να συλληφθείς και να πας Αυτόφωρο! Ναι, η απίστευτη ελληνική δημοκρατία, αφού έχει αφήσει ανενόχλητους μικρούς και μεγάλους ιδιοκτήτες να καταπατούν και να τσιμεντώνουν τον αιγιαλό σε όλη την επικράτεια, απαγορεύει αυστηρά το ελεύθερο κάμπινγκ.

Ποιος αγαπά τη θάλασσα;
Όταν τελειώνει το καλοκαίρι και καταλαγιάζει η τουριστική λαίλαπα και οι θαλασσινοί τόποι σιγά – σιγά ησυχάζουν, αναρωτιέμαι πόσοι πραγματικά αγαπούν τη θάλασσα.
Σε πολλούς αρέσει ο Καββαδίας, αλλά πόσοι μπορούν να αρνηθούν την ασφάλεια της στεριανής ζωής και να πλανηθούν ανέστιοι στην ανασφάλεια της περιπέτειας, στην απρόσμενη θάλασσα… Οι περισσότεροι έγιναν ναυτικοί από ανάγκη, ήταν μια λύση δοκιμασμένη από αιώνες.
Ταξίδεψαν στις θάλασσες του κόσμου – πολλοί χάθηκαν σε ναυάγια – και μόλις βγήκαν στη σύνταξη ή αφού σπούδασαν τα παιδιά τους, γύρισαν για να ριζώσουν στον τόπο τους.

Σιχαίνομαι τον ναυτικό που εμάζεψε
Λεφτά
Εμούτζωσε τη θάλασσα και τηνε
Κατουράει(Θεσσαλονίκη ΙΙ, Ν. Καββαδίας, Τραβέρσο)

πηγή: γεωτρόπιο, τεύχος 320, Σάββατο 3 Ιουνίου 2006, κείμενο: Γιάννης Κωσταρής